Hepimiz çocukken bir sürü hayaller kurardık. Kimisinin peşinden koştuk, çoğununsa yanına bile yaklaşamadık. Ama en iyi yaptığımız şeydi hayal kurmak. Öyle ya hayal kurmak parayla değildi. Sonra büyüdük aniden. Büyüdükte sanki ne oldu. Çocukluğumuzu unuttuk. Ya hayal kurmaktan vazgeçtik ya da hayallerimizi küçülttük.

Eskiden neşemiz vardı, hayallerimiz vardı, hayat acıtmazdı. Şimdiyse, bazen hayatı yaşamak başlı başına acı vermiyor mu?

Herkesin dinlediğinde kendinden bir parça bulacağı güzel bir şarkı dinlemenizi şiddetle tavsiye ederim.

Bol hayalli günler.